(گفت و گوی دو خبرنگار روزنامه لیبراسیون با میشل فوکو فیلسوف نقاب دار فرانسوی در مورد انقلاب اسلامی)

- خبرنگار : برداشت ما غربي ها از انقلاب نوعي دگرگوني در راستاي پيشرفت و ترقي است اما انقلاب ايران به آموزه هايي استناد مي كند كه به 1300 سال قبل باز مي گردد. من واقعا نمي توانم انقلاب ايران را بفهمم.

 - فوكو : مذهب، به راستي واژگان، آيين و نمايشي بي زمان است.

 - خبرنگار : نكته شگفت انگيز براي من قيام همه مردم است. بر واژه ((همه)) تاكيد مي كنم زيرا به راستي ديدم كه در اين جنبش همه مردم به جز معلولان و سالمندان و كودكان خردسال و انگل هايي كه از رژيم ارتزاق مي كردند حضور داشتند.

 - فوكو : اراده جمعي يك ابزار نظري است كه انديشمندان با آن اجتماع را تحليل مي كنند. اراده جمعي را هرگز كسي نديده است و خود من فكر مي كردم كه اراده جمعي مثل خدا يا روح است اما انقلاب ايران اراده مطلقا جمعي را نمايان كرد و ما در تهران و سرتاسر ايران با اراده جمعي يك ملت برخورد كرديم و بايد به آن احترام بگذاريم.

 - خبرنگار: آيا شباهتي ميان انقلاب چين و انقلاب ايران نمي بينيد و چيز مشتركي ميان كاريزماي مائوتسه و خميني قابل مشاهده نيست؟

 - فوكو : انقلاب چين، مبارزه اي بود ميان برخي عناصر ملت با برخي ديگر اما آنچه در ايران مرا شگفت زده كرده است اين است كه مبارزه ميان عناصر متفاوت وجود ندارد و فقط يك رويارويي وجود دارد. رويارويي ميان تمام مردم و قدرت شاه كه با سلاح و پليس اش مردم را تهديد مي كند.

( میشل فوکو : فیلسوف تاریخ علم و منتقد مدرنیته )

شايد مهم ترين دستاورد فوكو، تحليل و فهمي باشد كه از رابطه قدرت و معرفت به ما مي آموزد. وي منشا معرفت را با روش هاي هرمنوتيكي در متن تاريخ و جامعه جستجو نمي كند و مانند پديدار شناسان انسان را سوژه معنا بخش نمي داند. همچنين بر خلاف ساختگرايان در پي ايجاد الگوي قاعده مندي براي رفتار انساني نيست و مانند ماركسيست ها به روند عمومي و خطي تاريخ، اعتقادي ندارد.پرسش اصلي فوكو اين است كه گفتمان ها و به تبع آنها اشكال مختلف دانش چگونه ايجاد مي شوند. او در سراسر آثار خود در پي تبار شناسي مدرنيته و انسان مدرن است.