( برداشت خلاصه ای از فصل چهار کتاب پی یر بوردیو نوشته ریچارد جنکینز )

گرچه بورديو كار خود را نظريه پردازي لفاظانه نمي داند بلكه روش و ابزاري مي داند موقتي كه توسط كار تجربي بنا شده است ولي ثمره تلاش او در جامعه شناسي مانند گيدنز نظريه اي است براي تبيين كنش بدون اينكه در دام جبر گرايي ساختاري بيفتد و بدون آنكه كنش گر را واجد آگاهي و اراده كامل تلقي كند.

بورديو براي اين كار از سه مفهوم عمل، ريختار و ميدان استفاده مي كند. غالبآ مردم بدون توجه به وسعت نظام اجتماعي، اعمال روزانه خود را اعمالي بديهي مي دانند زيرا در غير اين صورت زندگي اجتماعي شكل نمي گرفت. به قول امام محمد غزالي، تمدن، ثمره غفلت آدميان است و اينكه انسان سرگرم بازي روزمره زندگي است واگر همگان وقت خود را صرف پرسش از معناي زندگي كنند سازو كار زندگي سامان نمي گيرد ولي بورديو در رهيافت خود به عمل اجتماعي به چندين مساله تاكيد مي كند از جمله : الگوي آماري ،  توصيفي كه مردم از دنياي اجتماعي مي كنند، اينكه عمل، خلق الساعه و استراتژيك است و در موقعيتي خاص از زمان و مكان توليد مي شود و تحت هدايت قواعد خاصي نيست.

بورديو معتقد است جهان بيني همه جوامع، همه فرهنگ ها و همه گروهها در جريان زندگي روزمره آنها آموخته و توليد مي شوند و به تعبير دقيق تر فقط با انجام دادن آنهاست كه شناخت از آنها حاصل مي شود. هرچند كه در هر بازي قواعدي وجود دارد كه چارچوب بازي را تعيين مي كند ولي اين بازي ها و قواعدشان از طريق آموختن مستقيم ياد گرفته مي شوند و بورديو نيز بر همين نكته اصرار مي ورزد كه مردم در اكثر مواقع در موقعيت هاي متفاوت توان خود را به نمايش مي گذارند و عده كميابي نيز شايستگي خود را بروز مي دهند اما به هر رو مساله اين است كه عمل، خلق مي شود و نوعي استراتژي است كه فرد را با موقعيت سازگار مي كند و اينجاست كه بورديو از قواعد به استراتژي ها چرخشي نظري مي كند.